Wiosenny oprysk mocznikiem wykonuje się przed rozpoczęciem wegetacji, najczęściej w lutym lub marcu. Stosuje się 5% roztwór, czyli 0,5 kg mocznika na 10 l wody, i opryskuje przede wszystkim glebę oraz opadłe liście pod jabłoniami i gruszami. To zabieg uzupełniający, mniej skuteczny niż oprysk jesienny.
Dlaczego wykonuje się wiosenny oprysk mocznikiem?
Mocznik przyspiesza rozkład liści, na których zimują struktury grzyba wywołującego parch jabłoni i gruszy. Dzięki temu ogranicza źródło infekcji pierwotnej, czyli zarodniki uwalniane wiosną z opadłych liści.
Termin wiosenny ma głównie charakter pomocniczy lub ratunkowy. Warto go rozważyć, gdy jesienny oprysk został pominięty albo gdy w poprzednim sezonie drzewa były silnie porażone parchem. Jesień pozostaje terminem podstawowym, ponieważ wtedy mocznik działa na liście jeszcze przed ich całkowitym rozkładem.
Jak przygotować 5% roztwór mocznika?
Stężenie 5% oznacza 0,5 kg mocznika na 10 l wody, czyli 50 g nawozu na 1 l wody. Proporcje dla najczęściej przygotowywanych ilości cieczy przedstawiają się następująco:
| Ilość wody [l] | Ilość mocznika [kg] |
|---|---|
| 5 | 0,25 |
| 10 | 0,50 |
| 20 | 1,00 |
Odmierz nawóz dokładnie i rozpuść go w wodzie przed wlaniem cieczy do opryskiwacza. Zbyt wysokie stężenie zwiększa ryzyko uszkodzenia tkanek roślin, szczególnie gdy zabieg zostanie wykonany po rozpoczęciu wegetacji.
Jak i kiedy wykonać oprysk?
Termin zależy od przebiegu pogody, ale zabieg powinien przypadać na przedwiośnie, zanim pąki wyraźnie nabrzmieją i rozpocznie się rozwój liści. Przygotuj opryskiwacz, roztwór mocznika oraz wybierz dzień bez opadów i silnego wiatru. Następnie wykonaj zabieg w następującej kolejności:
- Wykonaj oprysk w lutym lub marcu, przed ruszeniem wegetacji.
- Skieruj ciecz na glebę pod koronami drzew oraz na wszystkie opadłe liście.
- Pokryj podłoże dokładnie i równomiernie, zwracając uwagę na miejsca, w których gromadzą się liście.
- Po zabiegu nie zwiększaj stężenia ani nie kieruj cieczy na rozwijające się części drzew.
Uwaga: nie opryskuj 5% roztworem nabrzmiewających pąków ani młodych liści. Jeżeli wegetacja już ruszyła, tak silny roztwór może spowodować poparzenia i uszkodzenia roślin. Wiosenny zabieg powinien być skierowany na liście leżące na ziemi i glebę, a nie na korony drzew.
Dlaczego termin jesienny jest lepszy?
Jesienny oprysk wykonuje się na początku opadania liści, gdy większość z nich nadal znajduje się na drzewie. Azot przyspiesza wtedy rozkład tkanki liściowej i ogranicza rozwój owocników grzyba. W efekcie wiosną powstaje mniej zarodników zdolnych do infekowania drzew.
Różnica między terminami wynika przede wszystkim z momentu działania zabiegu:
- Jesień – profilaktyka, która ogranicza zimowanie i rozwój źródła infekcji przed kolejnym sezonem.
- Wiosna – zabieg uzupełniający, stosowany po pominięciu jesiennego oprysku lub przy dużym nasileniu parcha.
- Jesienne liście – są głównym miejscem działania roztworu, ponieważ to na nich rozwijają się struktury grzyba.
- Wiosenne liście na ziemi – nadal można opryskać, ale zabieg jest zwykle mniej skuteczny, gdy procesy rozwojowe grzyba już się rozpoczęły.
Najlepszy efekt daje połączenie zabiegu jesiennego z ewentualnym opryskiem wiosennym. Sam wiosenny oprysk mocznikiem nie zastępuje całej ochrony sadu przed parchem.
